พร้อมกับรถคู่ใจก็ได้อยู่บนเรือ เฟอร์รี่เรียบร้อย

ถ่ายรูปสักหน่อย ก่อนจะลุยต่อ

หลังจากนั้นก็เข้าที่พัก ที่ถ้าเป็นหน้าไฮ ซีซั่นราคาจะขึ้นไปอีก 1 เท่าตัว

วันที่2 ก็ไปดำน้ำกัน เป็นทริปที่ไปทั้งวัน รูปอาจจะน้อย กลัวกล้องเปียก และมัวนั่งจับยึดตัวเอวไม่ให้เคลื่อนที่เพราะเรือที่ออกไป เจอคลื่นก็แค่ขำๆ 2เมตรกว่าๆ เหมือนเล่นไวกิ้ง 2 ชั่วโมงไม่หยุดเท่านั้นเอง แต่ก็คุ้มนะ

ดูทางไปท้ายเกาะซะก่อน นึกว่าขึ้นอยู่บนเขาใหญ่ เจอโค้งหักศอกและทางที่มันวนไปวนมา รถที่มารับก็ซิ่งเหลือเกิน อยากจะบอกว่า ผมเมาตั้งแต่อยู่บนรถแล้วครับ

เดินทางสู่สนามรบ เอ๊ย สู่ท่าเรือ พร้อมลุยสำหรับทริปในวันนี้

เห็นไหมล่ะ คลื่นเงียบ สงบ มาลองดูอีกมุมนึงอันนี้ถ่ายด้านหลัง

อันนี้ถ่ายด้านหน้า ทางที่เรือจะไป -..-

ถึงแม้จะนั่งทนคลื่นอยู่2ชั่วโมง ที่กินยาแก้เมาก็เอาไม่อยู่ เคยไม่ชอบเล่นไวกิ้งเพราะเมากับมันมา คราวนี้เลยเจอเล่น 2 ชั่วโมง นั่งจับเรือให้ตัวไม่โยกจนมือชา แต่ในที่สุดก็มาถึงจุดดำน้ำที่สวยมาก ทะเลเงียบ เป็นใจ คุ้มกับที่มา ประการังและปลาหลากสีสัน เอาภาพมาให้ดูไม่ได้ เพราะกล้องไม่กันน้ำ มันคง พังตั้งแต่ แช่น้ำแล้ว เลยได้ตอนจะลุยแค่นี้แหละ

นี่คือผู้พิชิตหอยเม่น ได้ผ่านทำการทดสอบมาแล้วว่า เวลาโดนหอยเม่นทิ่มขามันทรมานแค่ไหน โดนไปหลายสิบรู

มันอยู่ของมันดีๆแท้ๆ ดันไปเตะมันซะนี่ เก่งนะเรา ทั้งเรือมีโดนอยู่คนเดียว บอกทริปนิดหน่อยเพิ่งรู้มา เวลาโดนหอยเม่นทิ่มขาให้ตัดขาทิ้ง

อ่อ ไม่ใช่ เวลาโดนหอยเม่นทิ่มขา ให้เอาของแข็งมาทุบตรงจุดที่หนามมันตำ ให้มันแตก แล้วมันจะละลายหายไปเอง ภายใน 2 – 30 วัน เอาวะ 30วันไม่หายให้มันรู้ไป เขาบอก 2-3 วัน แต่เผื่อไว้ให้น่ะ

หลังจากนั้นเรือก็พาไปปล่อยเกาะเล่นน้ำ ทะเลไส หาดทรายขาว

อันนี้บรรยากาศยามเย็นที่คชารีสอร์ต

3หนุ่มที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น คนซ้ายโสตสนิท ใครสนใจบอก จริงๆนะ อิอิ อ่อ ต้องเป็นคนกลางสิ ลืมไป หุหุ

ไปมา 3 วัน รูปน้อย เพราะกิจกรรมส่วนมากเน้นการกิน ที่ อร่อย และหลังจากนี้จะงดอาหารทะเลโดยเฉพาะปลาหมึกไปอีกยาวเลย

ได้เวลากลับบ้านแล้ว เกาะช้างที่แสนดี เราจะกลับมาพบกันใหม่

ปิดท้ายด้วยรูปนี้ ต่ออยู่ท้ายสิบล้อ ต้องดึงเบรกมือไว้ กลัวไหลไปชน เด๋วสิบล้อเขาบุบแล้วเด้งไปชนข้างหน้าตกทะเลอีก สงสารเขาน่ะ..

ปุ้ยค้าบ

ขยัน น่าดู อันนี้ถ่ายหลังจากขนของจัดบ้านแล้ว พื้นบ้าน เงาดีจริงๆ

เหนื่อยนักก็พักเติมพลัง นี่ก็เพือนอีกคน ไม่ได้มาบ้าน 8 ปีแล้ว มาถึงก็เลยหาบ้านไม่เจอ มันเปลี่ยนไปเยอะ  อุตส่าห์มาช่วย ต้องขอบคุณจริงๆ

หน้าบ้านก็เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว แดดดีมาก ต้องกางร่ม

                                                        ในบ้านก็พร้อม

 หลังจากเตรียมมา 1 วัน พอถึงวันงาน แม่บ้านมาทำกับข้าวตั้งแต่ ตี 4  เนื่องจาก ต้องไปธุระ ผมก็ตื่นมานะ ตื่นมาดูว่าขาดอะไรรึเปล่า หลังจากนั้น 6 โมงเช้า ที่บ้านก็เริ่มคึกคัก มีการเตรียมกับข้าวมากมาย มีแต่คนมาช่วยเต็มไปหมด ต้องขอบคุณทุกคนไว้ณ.ที่นี้ ทั้งเอากับข้าวมาช่วย และยังลงแรงช่วยอีก

               นี่ก็พี่สาวกับป้าโม พี่สาวคนขวานะ อิอิ ช่วยทั้งวันจนไม่ได้กินข้าวเลย

          ทั้งแม่บ้าน พ่อบ้าน มาช่วยกันทอดปลา ไข่ชะอม สำหรับทำน้ำพริก

เพื่อนๆมาช่วยปลอกกระเทียมอยู่ที่ครัว  แค่ปลอก กระเทียม1-2พวง และแค่ปลอก กระเทียม ตั้งแต่เมื่อวานเย็น ยันวันงานตอนเช้า แค่นี้บ่นกันอุบเลย เนอะ

เพื่อนอีกคนมาพร้อมลูก ตอนหลังเอาลูกไปเก็บ แล้วก็มาช่วย ล้างจาน ต้องขอขอบคุณคับ

หลังจากเตรียมงานเรียบร้อยแล้ว เมือถึงเวลา พระมาถึงก็ได้เวลทำบุญบ้าน จริงๆซะที

นี่…นั่งอยู่กลางวงพระเลย เสื้อแดงเชียวเรา ฟังพระสวดซะมั่ง เผื่อจะซึมเข้าสมอง

ญาติผู้ใหญ่ก็เข้ามานั่งฟังด้วย เนื่องจากพอคนมาเยอะแล้วบ้านมันเล็ก ที่เหลือเลยต้องไปนั่งฟังอยู่ข้างนอกกันหมดเลย ส่วนคนแก่มากก็ต้องนั่งที่พิเศษ อย่างเช่นปู่ อายุก็ 89 ปี แล้ว

นี่ไงปู่คนจีนแท้ๆ แต่ทำไมหลานไม่ได้ เชื้อจีนมาเลย ไม่เข้าใจ แค่สีผิวก็ไม่ใช่และ ได้มาหน่อยนึง ตรงหนวด จะสังเกตุว่าปุ้ยไม่ไว้หนวดและโกนสัปดาห์ละ 2 ครั้ง เพราะถ้าไว้แล้วจะเป็น อาแปะ -..-

         คนนี้สงสัยจะแก่จัด ต้องมานั่งเก้าอี้พิเศษในห้องคอม  อิอิ

ถึงเวลาถวายอาหาร พระทั้งทำเองทั้งซื้อทั้งมีคนช่วย เลยเยอะไปหน่อย ตอนแรกกลัวไม่พอ

ไปๆมาๆเลยเยอะเลย ทีเหลือ ก็แจกกลับบ้านให้กับคนที่มาร่วมงานได้ไปรับประทานกันอย่างอร่อยเลยทีเดียวจนเจ้าของบ้าน ไม่ได้ทาน คนแจก แกลืมเจ้าของบ้าน…

หลังจากนั้นก็ทำพิธีเจิมประตู พรมน้ำมนต์ และรับประทานอาหารกันตามอัธยาศ

รูปมีน้อยเสียดายมาก ไม่มีคนถ่ายภาพให้ เสียดายจริงๆ เสียดายหลายๆช็อตที่น่าจะเก็บไว้ ไม่ว่าจะเป็นภาพคนที่มาร่วมงาน หรือภาพต่างๆ แล้วงานก็มีแค่ครั้งเดียวไม่สามารถย้อนเวลาได้ ถ้ากล้องอยู่ที่ผม และผมว่าหน่อยนะ คงจะมีภาพมากมายว่านี้เยอะ เสียดายครับ

สุดท้ายยามเย็นเพื่อนๆก็เซอร์ไพรท์ เอาเค้กวันเกิดมาให้

          โอ๊ะ..ใครถือมาเนี่ย เสื้อแดงเหมือนกันเลย น่ารักด้วย!!!

                                                    ได้เวลาเป่าเค้กแล้ว

                                        หลังจากนั้นก็ได้เวลาตัดเค้ก

สุดท้ายต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่มาช่วยทำให้งานมันผ่านไปได้ด้วยดี เหน็ดเหนื่อยกัน ถ้วนหน้า

สรุปยอดคนป่วยจากงาน 6 คน รวมถึงตัวผมด้วย แต่ก็มีความสุขดี ครั้งหนึ่งในชีวิต คราวนี้ก็เหลืออีกงาน คือ งานแต่งงาน ยังไม่อยากแซงหน้าเพื่อน รอไปก่อนนา…ต้องใช้เวลา เก็บเงินอีกสักพักใหญ่ๆ…คงหลายปีมั้ง 

สุดท้ายจริงๆ ขอบคุณครับ

        สายฝนกับความหงา ทุกครั้งที่ฝนปรอยลงมา ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน คราใดหลับตานอน เสียงสายฝนจะเป็นเพลงกล่อม สะท้อนกลายเป็นภาพความฝัน อากาศเย็นจนหนาวสั่น ได้แต่นอนห่มผ้า มีหมอนข้างกอดเป็นเพื่อน ผ่านชีวิตที่วุ่นวาย เจอคนมากมายมาทั้งวัน พอยามค่ำคืน กลายเป็นอีกโลก ตกอยู่ในภวังค์ มีแค่ตัวของเราเอง อยู่คนเดียว พักผ่อนหลับตาคิดทบทวนเรื่องราวมากมาย แต่ยังไม่เคยเข้าใจ เราเกิดมาเพื่ออะไร ทำไมต้องดิ้นรนเพื่อความอยุ่รอด ทำไมต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน  ความจริงใจหาไม่เจอ โกหกเพื่อตัวเอง ถ้านรก สวรรค์ มีจริง คนบนฟ้าคงเหงา ต่างกับคนใต้พื้น พิภพ คงเบียดเสียดวุ่นวาย หลับตานอน เพื่อหลีกหนีความสับสน หลับเพื่อตื่นมาจอเช้าอีกวัน กับโลกใบเดิม สิ่งเดิมๆ ชิวิตก็เปรียบดังสายฝน ตกลงมาไม่มีทางย้อนกลับไป อย่ามัวแต่คิด ลงมือทำ ก่อนจะสาย ถ้าไม่ทำก็อย่ามานั่งเสียใจ บางทีคนที่คุณรัก อาจจะจากไปก่อนที่คุณจะเห็นความสำคัญ หยุดนิ่งบ้างในบางครั้ง ทบทวนว่า ทำอะไร แต่อย่าหยุดที่จะรัก เพียงแค่ 1 นาทีที่หยุดรัก อาจจะเป็น 1ล้านนาทีที่สูญเสียความรักไป

       วันฝนพรำ สายฝนกับความเหงา ทำให้เราได้คิดอะไรมากมาย ทุกอย่างรอบตัว จงใส่ใจ อย่ามองข้าม สิ่งเหล่านั้น ใส่ใจสักนิด บางทีคุณอาจต้องการ “ความรัก”

ไม่ว่าเด็ก วัยรุ่น คนแก่ ก็ไปทำบุญกัน ถึงจะไม่ได้ใส่ชุดไทยๆอย่างที่เขารณรงค์ แต่ทุกคนใช้หัวใจของคนไทยไป ไม่ต้องรอให้ใครมาสั่งว่า ใส่ชุดไทยนะ ห้ามนู่น ห้ามนี่ คนประเภทนั้นเป้นคนส่วนน้อย ผมมองไปทางไหน ก็ ไม่เห็นจะมีคนแต่งตัวไม่สุภาพเข้าวัด ถึงหน้าตา นายปุ้ย จะดูไม่เหมาะเข้าวัด แต่ก็ทำบุญเป็นเหมือนกันนะครับ

                                              สรงน้ำพระพื่อเป็นสิริมงคล

                                                 พาหลานไปไหว้บรรพบุรุษ

ทำบุญ ไหว้บรรพบุรุษ หลังจากนั้น สรงน้ำพระ อันหลังเก็บภาพไม่ได้ ถ้าเก็บ คาดว่าจะไม่มีกล้องใช้แน่นอน เพราะเวลาสรงน้ำพระแล้ว ตามมาด้วย การเปียกปอน

หลังจากนั้นก็เดิอนเที่ยวตลาดน้ำ บางน้ำผึ้ง แถวบ้านผมเองครับ มาเดินมันทุกอาทิตย์ ของกินเยอะ ชอบ!!

ตลาดน้ำที่นี่ค่อนข้างจะ ธรรมชาติ เพราะแถวบ้านเป็นเขตพิ้นที่สีเขียว เวลาใครหลุดเข้ามาจะตกใจ นึกว่าอยู่ต่างจังหวัด อาหารที่ขายก็เป็นอาหาร อร่อยๆ ราค่าถูก พืชผัก ก็เอามาจากสวน ราคาไม่แพง

                                                          มีผักเยอะแยะ

                                                            ผลไม้ก็มี

                                          เจอลิ้นจี่เจ้านี้อย่าลืมอุดหนุนนะครับ

หรือจะเป็นกาแฟเจ้านี้ อาหารก็มีนะคับ ก๋วยเตี๋ยวหลอดก็อร่อย ข้าวหมูอบ ไก่อบ ก็อร่อย ลองมาแล้ว

ร้อนนักก็พักกินน้ำแข็งไสเจ้านี้ก็อร่อย น้ำแข็งนะครับ แต่รีบๆซื้อนะครับ อย่ายืนนาน เพราะน้ำแข้งใส่มันจะละลายเร็ว คนขายมีที่สะท้อนแสงอาทิตย์อยู่บริเวณศรีษะ

กินก๋วยเตี๋ยวไหม มีตั้งหลายร้าน เนื้อ หมู มีหมด ทำไมถ่ายมาหน้าหวานจังฟะ รับรองอิ่มครับเพราะมีแต่ของกินอร่อยๆ ราคาถูก 10 บาท 20 บาท ก็กินได้แล้วหลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว ก็ได้เวลาเปียกวันแรกไปเล่นสงกรานต์บ้านเพื่อนก่อน เนื่องจากมีขบวนแห่

                                             พร้อมรบครับ อาวุธครบมือแล้ว

เล่นเสร็จถ่ายรูปหน่อย คนแก่ก็ต้องนั่งกลางเป็นเรื่องธรรมดา สงสัยไหมเอ่ยว่า ตัวเล็กๆลูกใครอยากรู้ต้องติดตามตอนต่อไป หลังจากหมดสงกรานต์ไป1 อาทิตย์ก็มีสงกรานต์พระประแดงต่อ มีหนังสือพิมพ์ลงแต่เรื่อง สงกรานต์พระประแดงเถื่อน คนที่เข้ามาก่อความวุ่นวายเป็นคนที่เล่นจากข้างนอกเท่านั้น บริเวณข้างใน ค่อนข้างสนุกไม่เชื่อลองดูภาพนี่จะโชว์ต่อไป และก็ได้เวลาเผาแล้ว หุหุ มาดูกันซิว่าครจะโดนบ้าง เริ่มจาก คนแรกที่ว่าสงสัยไหมลูกใคร เรามีภาพเฉลย

ลูกเพื่อนคนนี้นั่นเอง เพื่อนผม ชื่อ เนม ครับ ตอนแรกลูกมาเล่นด้วยก็ทำเป็นดุลูก ทำตัวน่ารัก หลังจากให้ลูกกลับไปนอนแล้ว เรามีภาพต่อไปให้ดู

แหง่ว!!!!!คนเดียวกันกับภาพข้างบนนะครับ เชื่อผมเถอะคนเดียวกันจริงๆ

ภาพแรกตอนยังไม่เละ สงกรานต์คราวนี้มาเล่นที่ร้านเพื่อน จึงมีที่ให้เหล่าบรรดา บอดี้การ์ด นั่งกินกันอย่างสบายใจ ท่านพี่ปะ เสื้อน้ำเงินที่อยุ่ด้านซ้าย แกบอกแกป่วยเล่นน้ำไม่ได้ แต่กินเหล้าได้????

                                 พร้อมรบแล้วครับแต่อากาศร้อนมากเลย

นี่ไงครับที่นั่งรับประทานของพวกบอดี้การ์ด หน้าตา………ทั้งนั้น เติมเอาเองนะ อิอิ

เอาไปเลยครับ โฉมหน้าเต็มๆ แกคงคิดว่าท่านี้หล่อโคด หล่อซะด้วย!!!! (เอ่อ…แซวเล่นน้าห้ามทำร้ายร่างกาย )

คู่รักช็อคโลก ปกติมีแต่กิ่งทองกับใบหยก อันนี้ คงไม่ใช่ อันนี้เรียก คู่รัก กระจกเงา คนนึงเป็นกระจก เพราะสามารถ สะท้อนแสงได้ ส่วนอีกคนเป็นเงา เพราะ ………???? ( ไอ้ปะให้เขียน ปุ้ยไม่เกี่ยวครับ)

                        โอ๊ะ! โดนยิงข้างหลัง คนไรไม่รู้ชอบแทงข้างหลัง

ถ้าเป็นช่วงวันรุ่นก็จะมีหนุ่มๆมารุมขอปะแป้ง แต่พออายุมากกขึ้นก็แบบนี้แหละ หนุ่มๆไม่ลงมา ไปปะแป้งเองก็ได้ บางครั้ง สาวๆแกไปยืนดักกลางถนน กะให้มอเตอร์ไซค์จอด ปรากฎ หนุ่มๆตกใจ ขับอ้อมหนีซะอย่างนั้น โดยเฉพาะ เวลาท่านเงาไปยืนโบก

                                     นี่ไงดักมันกลางถนนไม่จอดให้รู้ไป

 โฉมหน้าแก๊งค์สาวๆของเรา ดูไอ้เสื้อขาวดิ มันปลอมตัวไปยืนซะเนียนเชียว

มีฝรั่งหลงเขามา สาวๆเราไม่พลาดอยู่แล้ว แต่สังเกตุ น้องเงาเราไม่เข้ามาถ่าย แกไม่ชอบแก่ๆ แกชอบเด็กๆ

สุดท้าย สงกรานต์ปีนี้ยังคงสนุกอยู่ดีด้วยบรรยากาศแบบเพื่อนๆ ที่ไม่เคยห่าง ยังคงเล่นกันอย่างเมามัน ก็เล่นๆกันซะเพราะคงเล่นกันได้อีกไปกี่ปี อายุอานามจะแตะ30กันแล้ว นอกจากแม่ ลูกคู่นั้น ที่เหลือยังหาแววแต่งงานไม่ได้ หรือจะต้องอยู่ไปยันแก่ และสุดท้ายอีกรอบ สุขสันต์วันสงกรานต์ครับ

นายปุ้ย

          คราวนี้จะพามารู้จักบ้านของผมกัน บ้านของผมเป็นบ้านเล็กๆ ไม่ใหญ่โต  เป็นความสุขอย่างนึงที่ทุกคนอาจจะไม่เคยสังเกตุตัวเอง บ้าน ไม่ใช่แค่ที่หลับนอน ทุกครั้งที่เหนื่อยจากการทำงาน จะคิดถึงบ้าน ทุกครั้งเวลาเราเดินทางไกลๆจะคิดถึงบ้าน คิดถึงเตียงนุ่มๆ นอนสบาย หลายครั้งที่ไปต่างจังหวัด เวลากลับถึงบ้านจะรู้สึกว่า อบอุ่นขึ้นมาทันที  กว่าจะได้บ้านหลังนี้มามีปัญหามากมาย เพิ่งรู้ว่าการคุมการสร้างบ้าน นี่มันลำบาก วัสดุที่เลือก มีหลากหลาย ต้องไปเดินดูหลายๆที่เพื่อดูราคา หลังจากคัดสรรแล้ว ก็ออกมาเป็นบ้านหลังนี้

บ้านขนาด 2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ ผมว่ามันพอดี สำหรับครอบครัวเล็กๆ 

บรรยากาศบ้านยามค่ำคืน ห้องนั่งเล่นก็ไว้สำหรับเพื่อนๆมา เปิดไฟหรี่ สร้างบรรยากาศ จะได้ไม่ต้องออกไปเที่ยวไหนกัน กินที่บ้าน ประหยัดดี

          มีหลายๆคนชอบเที่ยวธรรมชาติ ชอบไปไกลๆเพื่อดูดอกไม้ต่างๆ ผมว่าเรามาเดินสำรวจบริเวณบ้านกันบ้างไหม ว่ามีต้นไม้ ดอกไม้สวยงามที่ราอาจไม่เคยรู้จัก  หรือไม่เคยสนใจ แค่เดินผ่านไปเท่านั้น สิ่งดีๆมีอยุ่ใกล้ตัวเสมอ ลองเดินไปรอบๆบ้าน ซึ่งผมได้เดินและลองถ่ายรูปมาให้ดู ลองดูหน่อยว่าดอกไม้ จะสวยแค่ไหน

ลิ้นจี่ที่เห็นนี่ที่บ้านนะครับ ต้นหน้าบ้านเลย แต่ออกน้อย เพราะ เพลี้ย กินหมด จริงๆถ่ายมาเยอะแต่ไม่เอาลงดีกว่า เอาไว้ใครมาค่อยมาดูเอา เพราะจะทำบุญบ้าน วันที่ 20 พ.ค.

         ช่วงนี้อากาศร้อนๆ จะออกไปไหนมาไหนก็ร้อน ลองอยู่บ้าน ปลูกต้นไม้ คนละนิดคนละหน่อย สร้างให้บ้านเราน่าอยู่ สร้างต้นไม้เพื่อโลกที่เรารัก เคยมีคนบอกว่า ถ้าอยากให้โลกกลับคืนมาเหมือนเดิม อยากให้มลพิษหาย อยากให้ป่าไม้กลับคืนมา มีวิธีเดียว คือให้ มนุษย์หายไปทั้งโลก เพราะทุกครั้ง ที่โลกช้ำและพยายามฟื้นตัวเอง พวกเราก็จะซ้ำเติมจนเป็นอย่างทุกวันนี้ อย่ารอให้ถึงวันนั้น อย่ารอให้มันสายเกินไป เริ่มที่ตัวเรา คนละ 1-2ต้น อย่างน้อยก้เพื่อตัวเอง ถ้าเราปลูกดอกไม้เราก็ได้ความสวยงาม ถ้าเราปลูกผลไม้ เราจะได้ ผลไม้เอาไว้ทานเล่น อย่างที่บ้าน ตอนนี้มี ลิ้นจี่ มะปราง ชมพู่มะเหมี่ยว มะละกอ มะม่วง กล้วย และอีกหลายๆอย่างด้วยเนื้อที่เล็กๆ อย่างละ1-2ต้น ผลไม้แต่ละอย่าง จะออกตามฤดูกาล ลองคิดดู ว่า เราจะมีผลไม้ทาน ด้วยตัวเราเองไม่ต้องเสียเงินซื้อ นี่คือสิ่งเล็กน้อย ที่หลายๆคนมองข้าม บ้านไม่ใช่แค่ที่เอาไว้นอน บ้านทำได้มากกว่านั้น ข้างนอกเราต้องพบเจอคนมากมาย กลับมาบ้าน ได้พักผ่อน บ้านคอยดูแลเราก็ต่อเมื่อเราดูแลบ้านด้วย

สุดท้าย เพื่อนๆอย่าลืมนะครับ 20พ.ค. ทำบุญบ้าน ทำบุญวันเกิด เอาไว้ จะเก็บภาพมาฝาก ปิดท้ายด้วยภาพบรรยากาศหน้าบ้านพ่อ และ ยามพระอาทิตย์ตกถ่ายจากหลังห้องนอน

ปุ้ยคับ

คนนี้ ชื่อ เก๋ ดูจากการแต่งตัวอย่าตกใจ มัน บ้า ทำงาน การรถไฟ  ใครสนใจบอกติดต่อให้แต่แฟนมันจะยอมรึเปล่าไม่รู้นะ ทำงานการรถไฟ เลยสับรางเก่ง อิอิ แซวเล่นนะ เจ้าเก๋ ห้ามเอาคืน คนนี้ ขี้งอน นิสัย เอ่อ……นิสัยดี  บ้านติดกัน ค่อนข้างสนิท เป็นคนพามาเจอเพื่อน ๆ หลังจากนั้นก็เป็นอย่างทุกวันนี้ เป็นยังไงเข้าใจใช่ไหม หุหุ

คนต่อไป

พี่ดำ ล่ำ ตัวใหญ่ หน้าโหด แต่ติงต๊อง  มีนามว่า ปะ คนนี้ทำงาน ที่คลัง ปตท. สงสัยอยู่ใกล้น้ำมันไปหน่อย เลยดำเหมือน น้ำมันเลย ตัวใหญ่ไปไหนอุ่นใจถ้าพกไปด้วย อ่อพกไม่ได้ แค่นั่งรถ คับและ คิดดู รถเล็กๆ ยัด ปะ เข้าไป แคบ ถนัดตา ไปเที่ยวกลางคืนให้มันยืน เก๊กไว้ รับรองไม่ใครมายุ่ง เข้าร้านไม่ต้องดูบัตร ใบหน้าผ่าน ไปต่างจังหวัด  แล้วยังจะคิดซื้อรถเก๋งอีก กระบะโฟร์วิลเถอะครับ พี่ปะ ครับสงสาร รถ พอและเดี๋ยวโดนฆ่าทิ้ง

คนต่อไป ขอรวม นะ ขี้เกียจ แยกรูป

คนขวา ชื่อ คง อ่อ ก่อนบรรยาย ขอนิดนึง สังเกตุพวกทำงานราชการ จะเครียดมาก ไม่เชื่อดูที่หัวดิล้านเชียว อ่อๆ ยังไม่ล้าน แต่หลายแสนและ คนนี้เป็นทหารเรือ ตัวใหญ่พอๆกับคนข้างบน เล็กกว่าหน่อย แต่หัวล้านกว่า  เขียนไปเขียนมารวยไปหลายล้านและ ไปไหนมาไหนมี คง กับ ปะ ก็ ไม่มีใครกล้ายุ่ง แค่กระโดดทับก็แบนแล้ว เวลาปกติไม่เท่าไหร่ เวลาเมา รั่วกระจาย

     อีกคนทางด้านซ้าย ชื่อโรจน์ เป็นผู้ขับรถอีก คัน ปกติขับเร็ว แต่ถ้าเมาแล้ว เร็วกว่า หลายๆรูปสวยๆได้มาจากคนนี้แหละ

เป็นคนวางแผนเก่ง ๆทั้งคู่ ดูดินั่งกัน หน้าตาเครียด  จะกลับจากเชียงใหม่กะว่าจะแวะเที่ยวหลายที่ ไปๆมาๆ หลง นี่ก็อีกคนเมาแล้วรั่ว สงสัย เมามากไปหน่อย เอาขาไปกระแทกต้นไม้เล่นซะงั้น แกคงอยากทดสอบว่า อะไรแข็งกว่ากันระหว่าง ขา กับต้นไม้ สรุป เดี้ยงมาถึงทุกวันนี้ ใช่มะ!!!!

     คนต่อไปเสื้อแดง ชื่อ เปิ้ล ทำงานอยู่ พลัส กับโรจน์ เป็นซีเนียและ ซีเนีย แปลว่าแก่ เป็นแฟนกับคนชื่อโรจน์ คนนี้ เอ่อ..เอาไรก่อนดี มันเยอะ อ่อ เริ่มด้วย เป็นคนดี อยู่กับเพื่อนก็ดี แต่มีมีแฟนแล้วจะขี้งอน ติงต๊องเล็กน้อยถึงปานกลาง ฝ่ายบัญชีประจำกลุ่ม  ชอบกิจกรรมลับสมอง โดยแฟนแก เป็นเจ้ามือ เวลาได้ยิ้มหน้าบาน เวลาเสีย หน้าเป็นตูด กินสปายได้ไม่เกินขวดครึ่ง ถ้าเกิน แก อ้วกแตก อิอิ มีอีกเยอะแต่พอดีกว่า เริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิต

   คนต่อไปไอ้ที่ยื่นหน้าออกมา ดูดำๆ ก็ ดำจริงๆนั่นแหละ แท่น แทน แท้น!!!!!! น้องดำของเรา ชื่อ ทราย ทำงานอยู่ที่ ม.รามคำแหง คุยโทรศัพท์ได้ตลอดเวลา ยกของ นอน ล้างจาน เดินป่า นั่งรถ ใครมันหลงมาจีบก็ไม่รู้ ได้ข่าวเป็นคนรักเด็ก อิอิ แกรู้ใช่ไหมเจ้าทรายว่าหมายความว่ายังไง โดนสั่งว่าไม่ให้เผามากเนื่องจาก ดำอยุ่แล้ว ดังนั้น เอาไว้โอกาสหน้าจะแอบมาเผาอีก

คนต่อไปคนซ้าย ชื่อต้อม ทำงาน บริษัทโตโยต้า ฉะเชิงเทรา ตอนนี้ไม่รู้หายหัวไปไหนไม่ติดต่อเพื่อนๆเลย คาสโนว่า ประจำกลุ่ม สาวหลงมาเยอะ ไม่ซ้ำหน้า ไปถึงไหน เฮถึงนั่น ไปถึงไหน เมาถึงนั่น  เอ่อ ใครเจอตัวช่วยลากมันกลับมาด้วย เพื่อนๆคิดถึง ไม่รู้โดน สาวไหน ฆาตกรรมไปและ

คนต่อไปเสื้อเหลือง ถือ ช่อดอกไม้สีชมพู นิยาม เจ้าแม่ตาชั้นเดียว ถ้าจะมองให้เป็น2 ชั้นก็ ชั้นหนึ่งกับชั้นใต้ดิน เฮฮา แต่อย่าให้เมามาก เวลาเมามา ท่านจะกลับบ้าน ท่าเดียวเลย

คนซ้ายอีกคน ชื่อ เนม เจ้าแม่ประจำกลุ่ม เจ้าแม่หวย  อิอิ

มีหลายครั้ง ที่เพื่อนจะทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้าง แต่เพื่อนกันยังไงก็หาย  ไม่ว่าจะรุนแรงแค่ไหน ก็ให้อภัย เสมอ ต่างคนต่างอาชีพ ที่มารวมกันได้เพราะความเป็นเพื่อน และโสด ไม่คิดจะแต่งงานกันบ้างรึไง อายุ จะ แตะ 30 กันแล้ว กลุ่มเราก็มีกันแค่นี้ และคงจะเป็นอย่างนี้กันไปอีกนาน ยังคง นัด สังสรรค์ ฮาเฮ และเมากันยันแก่  มีเพื่อนดีก็แบบนี้แหละ 

สุดท้าย ห้ามโกรธ หุหุ

ป.ล. เรื่องสีเวป เปลี่ยนแล้ว เนื่องจากการเขียนแต่ละเรื่องของผม ค่อนข้างหลากหลาย อาจจะใช้สีให้เข้ายาก แต่จะพยายามทำให้ดี และจะพัฒนาให้ดีขึ้นในโอกาสต่อๆไป อีกอย่างเป็นคนคิดไว หัวมันแล่น พิมพ์ไม่ทันเลยผิดๆถูกๆเยอะ จะพยายามแก้ไขในโอกาสต่อไป ยิ่งเวลากวน ยิ่งหัวไว ยิ่งเผาเพื่อนยิ่งไวใหญ่ เพื่อนๆถ้าอ่านแล้วอยากโต้เถียง คลิ๊กที่หัวเรื่อง แล้วคอมเมนท์ได้นะ อิอิ

ปุ้ยคับ

   ตั้งแต่ปี 2545 ผ่านมาแล้ว 5 ปีตั้งแต่วันที่ผมเสียคนรักที่สุดในชีวิตไป ท่านเป็นคนที่รักผมโดยไม่เคยเรียกร้องอะไร ไม่เคยถามหาความรักคืน ไม่เคย มีสักครั้งที่แม่จะบอกลูกของตัวเองว่า เราเลิกเป็น แม่-ลุกกันเถอะนะ ไม่ว่าเราจะทำผิดหรือทำให้ท่านเสียใจแค่ไหน ท่านก็ให้อภัยเสมอ ตลอดชีวิตตั้งแต่เริ่มโตขึ้น ผมไม่เคยเสียน้ำตาให้ใคร แต่ 5 ปีที่ผ่านมา ผมเสียให้ท่านคนนี้เสมอที่คิดถึง 

    ย้อนกลับไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว เดือนกุมภาพันธ์ แม่ผมเข้าโรงพยาบาลด้วยอาการหลับแล้วไม่รู้สึกตัว หลังจากวันนั้น แม่ก็อยู่โรงพยาบาลตลอด เพราะหมอ เจอโรคหลายอย่าง ที่มันพยายามรุมล้อม แม่ผม ท่านเข้า-ออกห้องไอซียู แต่แม่ผมไม่เคยรู้ ผมบอกกับท่านว่า นอนห้องแอร์จะได้เย็นสบาย เพราะแม่ผมเข้ารับการรักษาตัวที่ โรงพยาบาลจุฬา ห้องปกติจะเป็นแค่พัดลม มันจะร้อนและอึดอัด มีหลายครั้งที่ร่างกายท่านทรุด แต่จิตใจแม่เข้มแข็ง จนครั้งสุดท้ายที่ร่างกายไม่ไหวต้องเข้าห้อง ไอซียู อีกครั้ง ถึงจิตใจแม่จะเข้มแข็งแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทาน โรคต่างๆที่มารุมเร้าท่านได้  แม้กระทั่งหมอก้บอกว่า มีอะไรให้สั่งเสียท่านซะ ครั้งสุดท้ายที่เข้าไปพบ ผมเห็นสภาพแล้ว อดกลั้นน้ำตาไม่ไหว ได้แต่บอกกับท่านว่า ให้ท่านอโหสิกรรม กับเจ้าเวร นายกรรม แล้วท่านก็หลับไปจนท่านจากไปอย่าง สงบ   จากวันนั้นมาถึงวันนี้ ทุกๆวัน ยังคงคิดถึงท่านเสมอ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนของบ้าน เราก็จะนึกถึงภาพเก่าๆ และบางครั้งทุกคนก็รู้สึกได้ว่าท่านยังอยู่ บางครั้งที่หลับ ยังรู้สึกว่าท่านเข้ามากอด ถ้าถามว่ากลัวไหม ต้องยอมรับว่ากลัว แต่ก้แม่ของเราเอง ท่านคงรักเรามากเช่นกัน ไม่งั้นท่านคงไม่แวะเวียนมาหาเราแบบนี้ ทั้งที่จากเราไปแล้ว ทั้งที่ตอนมีชีวิตผมไม่เคยรู้เลย ว่ารักแม่มากขนาดนี้ คงเป็นเพราะชินที่อยู่ด้วยกันทุกวัน เคยตั้งความหวังไว้ ว่า ถ้าเรียนจบจะตั้งใจทำงาน พาท่านไปเที่ยวในที่ต่างๆ บ้านผมเริ่มต้นจากไม่มีอะไรเลย เป็นครอบครัวเล็กๆ เริ่มจากบ้านเล็กๆ จนตอนนี้ทุกคนช่วยกันจนมีบ้าน มีรถ มีความสุข ขาด แม่ คนที่สร้างทางไว้ให้พวกเรา แม่ลำบากมาเยอะ พอถึงวันที่มีพร้อมแล้ว แต่แม่ไม่ได้อยู่ดูความสำเร็จ ไม่ได้อยู่ดู ลูกๆของแม่โตขึ้น ทำงาน สร้างตัว  แม่เป็นคนที่เชื่อมั่นในความรัก เวลารักใคร แม่ของผมรักจนหมดใจ และรักสุดตัว ผมศรัทธาในความรักของแม่ และจะนำไปเป็นแบบอย่าง มีเพลงๆนึง ตอนนั้นได้ยินแล้วอึ้ง เป็นเพลงของบูโดกัน ชื่อเพลงไม่มีเธอไม่มีใคร เป็นอัลบั้มพิเศษ ชุดแรกๆ

มีท่อนๆนึงที่ว่า

“     อยากบอกว่ามันเหงาเกินๆกว่าคนจะเข้าใจ มองไปบนโลกใบใหญ่ก็คล้ายไม่มีผู้คน ไม่มีใครสักคน ไม่มีคนเข้าใจ ไม่มีฝันไม่มีความหวังไม่มีใครเข้าใจเหมือนเคย  ไม่ว่าเธอจะอยู่หนใด ส่งใจไปถึงเธอ ได้แต่ฝันถึงวันที่ฉันเคยมีเธอ อยากเจอเธอเหลือเกิน”

ฝังแล้วน้ำตาไหลเสมอ ไม่เชื่อลองไปหาฟังดู

ใครที่ได้อ่านเรื่องราวนี้แล้ว ยังมีแม่อยู่ข้างๆ รีบๆทำดีซะ รักท่านให้มากๆ อย่ารอให้สายเกินไป อย่ารอวันพรุ่งนี้ อย่ารอ วันข้างหน้า แค่เขาไปกอด เข้าไปบอกรัก ซื้อของให้ท่านบ้าง หรืออย่างน้อยทำดีให้ท่านภูมิใจก็พอแล้ว ….ปุ้ยคับ…

ป.ล.อ่านแล้วเวลาจะคอมเมนท์ให้คลิ๊กที่ ชื่อเรื่อง  อีกอย่างใครอยากคุยหรืใครทำบล็อคเป็นช่วยมาสอนที ที่ bukinnet@hotmail.com

มันไม่ใช่แค่ อยู่ด้วยกัน สุขด้วยกัน มันมีมากกว่านั้น ชีวิตไม่ใช่นิยาย ชีวิตมันมีเวลาของมัน เราต้องก้าวไปข้างหน้าเสมอ ถึงแม้บางทีเราจะไม่อยากก้าวไปเลยก็ตาม บางครั้งไม่รู้ว่าหนทางข้างกน้าเป็นอย่างไร และบางครั้งก็รู้ว่าหนทางข้างหน้ามันไม่ดี แต่เราเองหยุดไม่ได้ ยังต้องก้าวเดินเผชิญกับมัน ความรักก็เช่นกัน ไม่มีดีเสมอไป ต้องมีร้ายเข้ามาแทรกเสมอ จะรักไม่รัก ก็อยู่ที่ช่วงเวลาที่เลวร้าย ว่าเรา2คน จะฝ่ามันไปได้ไหม หรือว่าใครคนนึงจะถอดใจยอมแพ้และทิ้งมันไป

แต่เมื่อความรักมันไปกันไม่ได้ เพราะต่างคนต่างเลือกเส้นทาง ขนาน สุดท้ายมันก็จะจบลง  ถ้าเป็นหนังก็คงจะจบแค่นั้น แต่ชีวิตจริงไม่ใช่แบบนั้น โลกแห่งความจริงมันอยู่ข้างหน้า มันคือโลกที่เราจะต้องเดินก้าวต่อไป ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนก้ต้องอดทน และผ่านมันไปให้ได้ My heart is broken But my life need go on  

ถ้าเป็นไปได้คงไม่มีใครเลือกทางแบบนี้ ช่วงเวลามีความสุขเป็นช่วงเวลาที่สั้น   ถ้าใครมีความรักดุแลมันให้ดี เชื่อผม อย่าปล่อยปะละเลยความรัก แล้วสุดท้าย อย่ารอให้ไม่เหลือใคร อย่างน้อย รักตัวเองไว้ก็ดี

ปุ้ยคับ